پیشرانِ دوربرد!

سومِ مردادِ ۱۳۹۳(بگی‌نگی چهارسالِ پیش) که هنوز «سوم دبیرستان» نشده بودم و «دوم دبیرستان» خودم رو خطاب می‌کردم، بخشی از دوره‌ی جذابی توی زندگیم بود که نتایجِ اتفاق‌های قشنگی که اون‌زمان به لطفِ خدا توی زندگی‌م افتاد، هنوز هم هرروزم رو زیباتر و مطبوع‌تر می‌کنه و بهم انگیزه‌ی ناتمامی برای حرکت رو به جلو می‌ده.

من توی دوره‌ی دبیرستان سریال زیاد نگاه می‌کردم و اخیراً متوجه شدم که خوندنِ رمان و دیدنِ سریال و فیلم، به آدم یک Vision و یک چشم‌انداز از زندگی می‌ده و اجازه‌ی اینو بهش می‌ده که با دنبال‌کردنِ اون‌ها مرزهای خودش رو جابجا بکنه. داشتنِ Hero و الگو توی زندگی بی‌انتها مهمه و باعث می‌شه آدم انگیزه‌ای برای حرکت پیدا بکنه. بخشی از قهرمان‌های ما توی سریال‌ها و قصه‌ها زندگی می‌کنن و قسمتی از الگوهامون هم انسان‌هایی هستن که می‌تونیم توی دنیای واقعی پیداشون بکنیم. یه قهرمان لزوماً کسی نیست که بی‌خطا و بی‌نقص عمل بکنه و «هیچ‌وقت احساسِ دل‌تنگی نکنه»، بل‌که ممکنه انگیزه‌ی اصلی‌مون برای سخت تلاش‌کردن، ثابت‌کردنِ خودمون به آدمی باشه که فشارِ تنهایی توی مملکتِ غریب و دور از خانواده تا مغزِ استخونش رسیده باشه و خودش این مشکلات رو با کلمه‌ای توصیف بکنه که من نمی‌تونم به‌صورتِ عمومی روی وبلاگم منتشرش بکنم!

ادامه خواندن “پیشرانِ دوربرد!”

اندر ستایشِ «عامل» بودن

با مفهومِ «عامل» بودن یا Proactivity، نخستین‌بار در کتابِ «هفت عادت مردمان مؤثر» از استفان کاوی آشنا شدم. کاوی معتقد است اولین گام برای حرکت از «وابسته‌بودن» به سمت «استقلال»، آنست که قبول کنیم که خود مسئولِ زندگی، حالاتِ روانی و احوالاتِ و احساساتمان هستیم و هر جا که در نهایت به آن برسیم، به علتِ حرکتِ «خودمان» بوده است. آیا من با کاوی موافق هستم؟ در عقیده بله و امیدوارم که زمانی بتوانم خودم را به‌طورِ کامل در حالِ عمل به این فلسفه‌ی تفکر بدانم و مسئولیتِ کاملِ زندگی‌ام را در هر جنبه از آن برعهده بگیرم؛ چرا که این‌گونه است که می‌توانم اشتباهاتم را بپذیرم و در صددِ جبرانِ آن‌ها برآیم.

در دیدگاهِ من، مفهومِ «عامل» بودن با مفهومِ «مسئولیت‌پذیر» بودن پیوندِ تنگاتنگی دارد(یک هم‌بستگیِ مثبت؟) و لذا تصور می‌کنم که هر آن کس که در عامل‌بودن رشد کند، لازم است مسئولیت‌پذیرتر شود و بلعکس؛ هر آن‌که جویای مسئولیت‌پذیریِ فزون‌تری باشد، عامل‌تر خواهد شد.