اندر ستایشِ «عامل» بودن

با مفهومِ «عامل» بودن یا Proactivity، نخستین‌بار در کتابِ «هفت عادت مردمان مؤثر» از استفان کاوی آشنا شدم. کاوی معتقد است نخستین گام برای حرکت از «وابسته‌بودن» به سمت «استقلال»، آنست که قبول کنیم که خود مسئولِ زندگی، حالاتِ روانی و احوالاتِ و احساساتمان هستیم و هر جا که در نهایت به آن برسیم، به علتِ حرکتِ «خودمان» بوده است. آیا من با کاوی موافق هستم؟ در عقیده بله و امیدوارم که زمانی بتوانم خودم را به‌طورِ کامل در حالِ عمل به این فلسفه‌ی تفکر بدانم و مسئولیتِ کاملِ زندگی‌ام را در هر جنبه از آن برعهده بگیرم؛ چرا که این‌گونه است که می‌توانم اشتباهاتم را بپذیرم و در صددِ جبرانِ آن‌ها برآیم.

در دیدگاهِ من، مفهومِ «عامل» بودن با مفهومِ «مسئولیت‌پذیر» بودن پیوندِ تنگاتنگی دارد(یک هم‌بستگیِ مثبت؟) و لذا تصور می‌کنم که هر آن کس که در عامل‌بودن رشد کند، لازم است مسئولیت‌پذیرتر شود و بلعکس؛ هر آن‌که جویای مسئولیت‌پذیریِ فزون‌تری باشد، عامل‌تر خواهد شد.

پیله و پروانه

تبدیل‌شدنِ یه کرم به یه پروانه با گذر از مرحله‌ی پیلگی

زمان‌هایی از زندگیم رو به یاد دارم که همه‌چیز به طرزِ غیرِ قابلِ وصفی شیرین و راحت بود. و واقعاً تک‌تکِ روزا خوب پیش می‌رفت و کوچیک‌ترین مشکلی رو حس نمی‌کردم. نهایت سختی‌ای که یادم می‌آد اون‌زمان کشیده باشم، سختیِ گرفته‌نشدنِ «اتوبوس زرده» از «اسباب‌بازی فروشیِ پاساژ» بود؛ وقتی از مامان و بابا خواستم که برام اون اتوبوسِ ناز رو بخرن و اونا چون عجله داشتن خریدنش رو به بعد موکول کردن و بعدتر هم که اتوبوس برام خریدن، رنگش سفید بود :(.

ادامه خواندن “پیله و پروانه”